Een leerzame avondwandeling

Het is na 23u geweest en ik besluit nog even buiten een rondje te gaan lopen. De natuur, het donker en de rust geven mij een bepaalde troost die ik wel kan gebruiken. Het is maar een kwartier lopen van mijn huis naar de bossen, dus ik ben er zo. Wanneer ik op het punt sta het donkere bos in te lopen ervaar ik plots onrust. Gek, want dit heb ik niet zo vaak. Ik vraag God tot twee maal toe om raad en besluit beide keren niet het bos in te gaan, maar verder te wandelen in de bewoonde wereld. Later tijdens de wandeling vraag ik God om te spreken, wat Hij vervolgens ook doet! Hij zegt:

"Push through. Don't go back on those dark roads. I have set you free. You are my child and you're supposed to walk in the light!"

Met dat ik over deze woorden nadenk steek ik een kruispunt over. Ik kijk achterom om te kijken of er geen fietsers zijn en zie 'per toeval' een bord die de richting van de begraafplaats en crematorium in de buurt aanwijst. Zou God hier ook iets mee willen zeggen? Dan hoor ik de stem in mijn gedachten zeggen: 

"Don't go back on those roads, because they lead to death."

Snel pak ik mijn telefoon erbij en open ik de groepsapp die ik voor mij en God heb aangemaakt. Hier typ ik de dingen die ik later in mijn gebedsboekje wil opschrijven, zoals deze woorden. Onhandig sta ik midden op de stoep, voorovergebogen in mijn telefoon, gelukkig is het rustig op straat. Nadat ik klaar ben met typen stop ik mijn telefoon weer weg in mijn jas. Dit is van korte duur, want God spreekt verder:

"Esther, I have chosen you to be different and set you apart from this world. Don't be afraid when you feel different or lonely in crowds of people that do not worship me. Just like I promised to Moses, I promise to you; I am with you, always! Be courageous and dare to be who I made you to be."

Thuis plof ik op de bank, wat een leerzame wandeling was dit. God is degene die mij de troost geeft waar ik naar verlang, laat ik dicht bij Hem blijven!