God dienen is gehoorzamen

Het is een maandagmiddag in februari wanneer ik op de fiets naar huis zit. Al een tijdje probeer ik met Nina (niet haar echte naam), een meisje die ik ken van de studentenvereniging, een afspraak te maken om samen te bidden. Vanavond is het zo ver, maar om heel eerlijk te zijn heb ik er, om verschillende redenen, geen zin in en overweeg ik om de afspraak af te zeggen en te verschuiven. Toch besluit ik uiteindelijk om dit niet te doen, omdat ik het niet over mijn hart kan verkrijgen.

Later die dag haal ik Nina op met de fiets en fietsen we naar het station. Daar pakken we de trein en stappen we de eerstvolgende halte weer uit. Het is dan nog 18 minuten lopen naar een gebedsruimte. Met een code komen we binnen. Ik ken Nina al wat langer en weet dat ze geen levende relatie met God heeft, laat staan met zekerheid kan zeggen dat Hij bestaat. Om de avond af te trappen stamel ik er iets uit als; ''Wat doe jij normaal in je stille tijd?''. Hierop vertelt Nina mij dat ze het idee heeft dat ze dagelijks met de duivel wandelt, die haar stemmen ingeeft die haar vertellen wat ze moet doen. Zo staat ze elke ochtend op en sluit ze elke dag avond af terwijl ze in de spiegel kijkt en herhaaldelijk zegt dat ze het niet waard is. Ook stelen, doodsgedachten, alles komt voorbij.

Ik weet niet zo goed wat te denken of wat te zeggen terwijl ze dit verteld. Aan de ene kant ben ik onder de indruk, dat ze doorheeft dat deze stemmen niet van haar afkomstig zijn. Aan de andere kant voel ik een diep verdriet over me heen komen. Ik kan me op dit moment goed voorstellen dat God hetzelfde gevoel heeft. Daarom vertel ik Nina met waterige ogen dat Gods hart breekt voor haar en vraag ik of ik voor haar mag bidden. Dit mag. Halverwege ontbreekt ze, zichtbaar aangeraakt, mijn gebed met de woorden; "Ik heb het idee dat God tegen mij zegt dat Hij goed is." Verbaasd hoor ik dit aan. Dat Nina zelf begint te bidden vind ik al bijzonder laat staan dat ze het idee heeft dat God tegen haar spreekt en tegen haar zegt dat Hij goed is! Waarschijnlijk kent ze de stem van de duivel zo goed dat het voor haar makkelijk(er) te onderscheiden is wanneer er een andere stem tegen haar spreekt.

Alsof de avond niet al bijzonder genoeg is geweest, neemt God ook de hoofdpijn van Nina weg, nadat ze er zelf voor gebeden heeft. De afgesproken één uur in de gebedsruimte, omdat ze vooraf echt niet langer wilde, wordt twee uur langer. Al dansend op aanbiddingsmuziek aanbidden we samen God. Nina straalt, zo herken ik haar niet.

Voldaan en met een blij hart zit ik aan het eind van de avond weer op de fiets naar huis. Deze avond had ik echt niet willen missen. Ik dank God dat Hij mij geleerd heeft om Hem ten alle tijden te gehoorzamen, ondanks wat voor redenen ik dan ook heb om dit niet te doen.