Waar hardlopen allemaal wel niet goed voor is...

Sinds kort heb ik mijn hardlooprondjes omgedoopt tot tijd-met-God-rondjes; ik deel mijn hart met Hem, ik luister naar Hem en bid afsluitend nog een periode in tongen. Met dat mijn lichaam bezig is kan ik mij beter concentreren op Hem, althans dat hoop ik dat de ervaring mij over een langere periode zal  leren. Tot nu toe vind ik het een fijne manier en werkt het.

Alleen nog mijn haar goed vastzetten en ik ben klaar om de deur uit te gaan. Ik voel me goed, dus ik besluit voor een persoonlijk record te gaan. Na mijn veters een paar keer opnieuw gestrikt te hebben kan ik daadwerkelijk gaan rennen. Strava staat aan, dat is belangrijk want als het niet straks terug te zien is dan is het niet gebeurt. Mijn hoofd zit vol met dingen die mij bezig houden, dus met dat ik ze deel met Hem vliegen de kilometers voorbij. Ik vind het heerlijk en kom helemaal tot rust! Ik ben uitgekletst, het is nu de tijd om mijn mond te houden en naar Hem te luisteren. Gebed is immers een dialoog geen monoloog. Met dat ik stil word schieten er allerlei gedachten door mijn hoofd, er is er echter eentje die steeds luider wordt; "Esther, wil je stoppen met rennen?". Ik stribbel tegen want dit is mijn eigen stem, mijn gezonde verstand bedenkt dit. Stoppen met rennen, nee, het gaat juist zo goed. Ik wil meters maken binnen een goede tijd! Dat dit moeilijk voor mij zal zijn om te doen is de reden dat ik denk dat ik het zelf bedenk. Een goede uitdaging is immers nooit verkeerd. Toch? "Oké, God wat wilt u echt zeggen?", zeg ik hardop. "Esther, wil je stoppen met rennen?", hoor ik opnieuw. Nee hè, is het dan wel God stem? Ik besluit te stoppen met rennen. Gefrustreerd vraag ik aan God wat Hij hiermee dan wilt zeggen. Eigenlijk denk ik het wel al te weten, iets omtrent mijn worsteling met eten en sporten.

"Wil jij stoppen met rennen en hiermee tot het uiterste gaan? Het heeft namelijk geen nut. Ik ben de enige die er altijd is en zal zijn. Ik ben de enige die altijd naar de mensen toe heeft gerend. Ik trok de eindsprint tot Mijn laatste adem. Ik gaf alles voor de mensen, jij niet!". Met dat God spreekt zie ik een beeld van een kind wat op de rug van haar vader zit. Hij spreekt verder; "Jij mag op Mijn rug zitten, dan gaan we samen, maar Ik ren."

Zijn uitleg verbaasd mij, dit had ik niet verwacht! God wilde mij klaarblijkelijk iets geheel anders duidelijk maken dan dat ik zelf dacht.